"Kendine iyi bak ben yokum bundan sonra… Küs değilim, peynir tabaklarını çok özleyeceğim ama! Dikkat et geceleri üstünü çok açıyorsun ben de yokum artık sıkı sarıl yorgana. Bere yakışmıyor diye takmıyorsun, sonra başın ağrıyor üşütüyorsun. Soğuk havalarda bere tak mutlaka. Girip çıktığın odalarda ışıkları sürekli açık bırakıyorsun ama dikkat et ardında kapatacak bir ben olmayacak bundan sonra. Hastaneye gittiğimiz o Aralık sabahını hatırla çayın altını da ben söndürmüştüm sana kalsa yanacaktı gün boyunca. Sende kalan eşyalarımı istersen çöpe atabilirsin. Olur, olmadık bir an da gözüne falan çarpar içlenirsin. Üzülmeni istemem hepsini at gitsin. “Sonsuza kadar hoşça kal" demiştin, teşekkür ederim; dilerim “hoş” kalabilirim. Ama sen “N’olur olur Hoşça kal” bunu canı gönülden isterim. Pazar kahvaltılarının bir anlamı yok artık benim için, zaten pazar günlerini sevişim de senin içindi. Ama kahvaltı önemli bir öğün sen sakın atlama ve aklına gelirsem bir lokma alır mısın benim için? Hayat işte bazen bir şeyleri istemesen de kabullenmen gerekiyor. Ama unutma önemli olan sensin ve dilerim Allah hakkında her şeyin hayırlısını versin. Kim bilir belki de senin için hayırlı olan ben değildim(!) ve Allah kurtardı seni bilemezsin. Bir gülücük bırakıyorum şuraya ve şu gözümü sileyim… Sen mutlu ol yeter ben seni çok sevdim."