Yaşamın kimi yerlerinde, bir iğne deliğinden geçiyor kişi.

Geçebilirse ilerliyor, geçemezse yerinde kalıyor.

Yerinde saymaksa, geri kalmak değil midir?

Ben, o iğne deliğine sıkıştım kaldım. Bedenim geçti, gelişti,

bir kadın oldu ama,

beynim hala bir çocuk beyni.

Duygusal konularda, o iğne deliğine girdiğim yaşımın kontrolsüzlüğü,

yetersizliği ve çaresizliği var ki,

konumuna tersliği giderek artan bir güdüklük yaratıyor yaşantımda.

çünkü bedenim büyümesini bitirdi, yaşlanmaya başladı artık.

Benimkisi: Uyumsuzluk! U. Y. U. M. S. U. Z. L. U. K!

Yapamıyorum. Kafamın içinde çoğu mutsuz resimler, gözümü yumsam, yalnızlık çığlıkları...

Sevgiye doyamıyorum. çok sevilsem; boğuluyorum."