Beni durduran şey bir mutluluk değil, ona erişmedeki yetersizliğimdi. Düşüncelerim her yanda kayboluyordu. Şeylere sahip olmadıkları bir değer vererek aptallık etmiştim.

Uzaktaydım, sakin düşüncelerin dünyasından çok uzaktaydım; mutsuzluğum da, törpülenen tırnaklara benzeyen boşluğun bu ani yumuşaklığı vardı. Ölümün ertelenmişliği içindeydim. Acım, ölümün güzelleştirerek değiştirdiği şeye bir çığlık gibi ulaştı. Hiçbirimiz, rastlantıdan, bir uçurumun dibinden yeni bir alay çıkaran bir ölümden daha fazla değiliz.

Kendime güvenim kalmadığında ayaklarımın altında bir boşluk açılıyor. Varlığın gerçeği, şansın saf gerçeğidir ve beni yükselten şans beni yıkıma götürüyor...