Heybem de tufandan

Nuh'tan

Bir kovulmuşluk var ta Adem'den.

Dokunma menzilime, yürümüş yolunu ateşten, aşmış da varamamış s(o)na yazgım

Bağrımda bir insan soğuğu, sızısı dinmez bir yara. Ne de yangındı diyor geçip giden!

Küllenip

Savrulan.

Ah o ellerin, baharsız gelincik. Toprak kokan yokluk. Ömrüm kuru bir dal tedirginliğin de.

Ve sen;

Daya bir güz nefesini ağrıma...

Adın sesimin bıçağı, o kınsız sitem, paslı bir unutulmuşluk göğsümde.

Bir harf daha ağlatma

Anla beni...

Bağışla şiirimi.

Derin yanılgılar çizmişim yüzüme, bakmadan yankısına hiçbir suretin.

Ey sahipsizlik!

Al benden muradını.

Dokunup durma telaşıma

Zamandan bir mezarlıktır sonrası, Alır bizi bizden ziyan eder, bırakır el eder.

Sen yine de hatrımı kırma; Yağmur saçlı, menekşe bakışlı gidenim,

Sonran değil mi senin?

Dalımdaki rüzgar

Yaprağımdaki gurbet.