Düşünüyorum...

Ve düşündükçe önemsizleşiyor her şey. Biat edilecek tüm mercileri pas geçiyorum. En nihayetinde bir tanrı tasavvuruna toslayıp, kendi bireysel anarşimin dekoru haline geliyorum.

Her zaman hep aynı hikaye...

İnsani olanın zilletinden kurtulamıyorum.

Alelade bir taş parçası olmanın özlemiyle; bilinci olmayan bir varoluşun suskunluğu olsaydım keşke...