Hayat" diyoruz,yaşamaya devam ediyoruz. Onca kırıklık,onca acı,onca hüzün.. yaralarımıza üfleye üfleye "bir şey yok"diyoruz; en çok kendimizi

kandırıyoruz... Çok şey var aslında, üflemeyi bırakıp konuşmaya

başlarsam bir daha asla susmaya bilirim ;öyle çok çünkü

kan kaybım, o kadar büyük kendime olan yalanım..

"Hayat" diyorum.susuyorum;

nefesim lazım çünkü bana, yaralarıma üflüyorum...