SEN GİTTİĞİNDE

Sen gittiğinde kendimi öylesine kötü hissettim ki…

Bir daha yaşayamam, dedim.

Eskisi gibi nefes alamam.

Yaşadım.

Hem de nefesimi yüreğimden alarak yaşadım.

Öylesine rahatladım ki…

Dünyaya bir kez daha geldiğimi sandım.

Eskiden ne çok şiirler yazardım sana…

Hatırlasana…

Kaşına, saçına… Kirpiğinin her bir teline…

En azından bundan kurtuldum.

Artık yazmıyorum.

Daha doğrusu yazacak konu bulamıyorum.

Yüzünde pırlanta gibi duran gülüşün de ilgilendirmiyor beni…

Soluğumu kesen o güzelliğin de…

Ne bana bakışın, ne de o sımsıcak sarılışın…

Her nefeste sen diye içime çektiğim kokunu bile unuttum.

Oysa daha güneş doğmadan önce sen doğardın içime…

O an öyle huzurla başlardım ki güne…

Daha yataktan kalkmadan dizeler yağardı üzerime…

Kimi zaman dost ellerine, kimi zaman da sevgi dolu sözlerine…

Gözlerine ne de çok şiir yazdım, değil mi.

Gördüğün gibi artık yüreğimden dökülen tek bir söz yok.

Kurudu kaynağım... Susuz kaldı ırmağım…

İnan ki çok rahatladım;

Desem de…

Sen,

Yine de inanma…

Sen gittiğinden beri o kadar çok kelime birikti ki yüreğimde…

Her biri cümle olmuş seni beklemekte…