Külliyen yalan oldu gülüşüm! Hani gitme diyememenin verdiği şaşkınlıkla her adımında istemeyerek gülmüştüm. Çünkü ifadesiz kalmıştı kelimelerim boğazımda. Ben yokluğunun telaşında lal oluvermiştim. Ondandı sebebi suskun tebessümümüm. Sen "sağ'lıcakla kal"diyordun benim gülmem bunaydı: sol yanımı alıp gidiyordun! Konuşamıyordum!... Gülüyordum çünkü kelimeler değil hıçkırıklarım kovalayacaktı arkandan beni boğarcasına. Hıçkırıklara boğulmak korkusu değildi beni güldüren, iç'kırıklarım batıyordu ciğerime... İçim kanıyordu benim git gide gülüyordum çünkü herkes ağlıyorum sanarken ben KANAĞLIYORDUM TERKEDILMISLİĞİMLE!