Belki karşılaşırız diye hatta karşılaşabilmek için bildiğim tüm duaları okuyup Allah'a yalvararak aylarca it gibi sokaklarda dolaştım. Gidebileceği her yere gittim, geçebileceği tüm sokaklardan geçtim, sevdiği tüm mekanları,tüm mağazaları dolaştım. Karşılaşsak ne olacaktı bilmiyorum,ne diyecektim,niye karşılaşmak istiyordum. Karşılaşmadık. Bende zamanla kabullendim bazı şeyleri Benim aylarca onunla karşılaşma umuduyla ayaklarımı parçaladığım zamanlar oldu, o istese beni bıraktığı yerde bulurdu, istemiyordu demekki. Bu yolun da sonu buydu bana çıkmaz ona otoban! Gün geçtikçe de iyilestim. Hastalıktı abi bence Zamanla alıştım yokluğuna aklıma geldiği gecelerde ağlaya ağlaya uyuyakaliyordum ama eskisi kadar da acımıyordu işte koydum kafama "vazgeçeceğim" dedim. Aglaya ağlaya yana yana vazgectim. en azından umudumu yitirmiştim umut işkencedir, boyle zamanlarda. birgun oturuyorum bir yerde, bir baktım bu. Tornavi da soktular sanki cigerime, yutkunamadim. Gecti oturdu karşıma dizlerim titriyordu "unutamadım seni" dedi. Pazarda annesini kaybetmiş çocuk çaresizliği ile tuttum elinden. Yine gitti Yine geldi. Ne gidisi bitti,ne gelişi. Ne "gitme" demeye izin verdi, ne de "gelme" demeye fırsat. Ben ne zaman unutmaya vazgecmeye karar versem beni seviyormus gibi davrandı. Inandim.. Ben O'na her seferinde en az bir dine inanir gibi inandım. Her aşkta biri yanar ya Illaki, bu aşkın gunah keçisi benmisim. Her aşkta biri olur ya illa, bu askta da ölmesi gereken benmisim...