bir kadın yatıyordu gecemin avucunda

düşlerini muson yağmurlarına benzeten

asılsızca ıslatır sessizce akardı

akustik bir filarmoni çalardı gözleri geceye

seviyorum desen susardı

tuhaftı

gece boyu dalardı gözleri geceye

iki firari dolanırdı diline her zaman

birini eve gelince portmantoya asardı

ötekiniyse ihbar edip ağlardı

her sabah düş soyunup hayat giyerdi üzerine

geceyi katlayıp yatağın üzerine koyardı

balkondan aşağı fırlatılmış bir ceset gibi

atardı bedenini kapıdan dışarı

gölgesi 12. caddeden aşağı doğru uzardı

yaşıyorsun desen korkardı

bir kadın yatıyordu gözlerimin içinde

o uyanınca sokaklarım çocuk olur susardı

ben susardım

lacivert susardı

sadece eflatun ağlardı

sadece o kadın ağlardı ve

avuçlarım yağmur yaşı kokardı...