Ne olur biraz anlasan. Hırçınlaştığım anların, kontolümü kaybettiğim zamanların, kabuğuma çekildiğim günlerin aslında benim çığlığım olduğunu bir duysan. Her an senin beklediğin gibi olamam ki, itaat edemem ki...Kendi denizimde boğulurken sen de el uzatmazsan, sen de dinlemezsen bil ki ellerinle beni suyun dibine gönderiyor, içinde sıkışıp kaldığım karanlık zindanımın kapısına bir kilit de sen vuruyorsun. Seni kırdığımı sandığın anlar, sebepsizce sarılmanı beklediğim anlar... O anlarda bir çift sözün yetiyor beni yakıp yıkmaya, sonra sayfalar yazsan ne fayda... İşte böyle kopuyor zamanında birbirine bağlanmış ruhlar, böyle sona eriyor en güzel başlangıçlar. En yakınımda, içimde olan yavaş yavaş bir yabancıya dönüşüyor. Ben kaybolurken, biz de kayboluyoruz.