Annemin ördüğü hırka düşmandı bana

Sırtıma her giydiğimde

Yeniden düştüm bir kadının kollarından

Savunmasız

Üryan

Ürkek

Serin bir yaz gecesini özlemek gibi

Kaldırım taşları eskimiş sokaklarda

Toprak kokusunu duymak gibi

İhanetler olurdu sırtımda

Bir düz iki ters ilmekler

Kimse ne kadar yalnız olduğumu anlamazdı oysa

Iki nefes arasındaki uzaklıkta

Düşmeseysim boşluğa

Bağdaş kurup bir rahlenin önünde

Başının gövdesine ağır geldiği saatlerde

İlmek ilmek düştüğü çukurları örmüş

Tüm yaşanmışlıklarını miras diye bırakmış yazgıma

Kederi boynuma borç

Hüznü gözlerimde ev sahibi

Kimse ne kadar yalnız olduğumu anlamazdı oysa

Kuralsız bir cümlenin sonunda

Düşmeseydim günaha

Dokunsa yüzüme sıcaklığımı duyardı

Canlılığımın son demlerinde

Baksa ruhumun açık pencerelerinden

Postal rengi kaldırımlar yerine

Suyun sesine karışmış

Çimenlerin kokusunu duyardı genzinde

Şimdi üzerime sinmiş bir hırkanın

Bir düz iki ters ilmeklerinde

Yetişmem gereken bir hayat olduğunu hatırlardım belki

Yazma bağlanmış bir taşa takılmasaydı ayağım

Kimse ne kadar yalnız olduğumu anlamazdı oysa

İki göz arasındaki boşlukta

Alın yazısının aktığı aralıkta

Düşmeseydim karanlığa

Bir ömrü yaşayamamış kadınlar kime döker içini

Annem ilmek ilmek dokudu ömrünü

Ve ördüğü hırka düşmandı bana.. bütün annelerin yeri cennettir iyiki varsınız cennet kokulu insanlar