Bugün martın sonu Karagözlüm

Bugün martın sonu.

Ve ben yine sensizliğe

Bir çizik daha attım Karagözlüm

Bir çizik daha attım.

Ama

Yine de alışamadım,

Alışamadım sensizliğe.

Attığım bu çizikler canımı yakıyor.

Attığım çiziklerden kan akıyor Karagözlüm.

O kanlar şiir oluyor,

O kanlar türkü oluyor,

O kanlar ses oluyor,

Gidiyor taa uzaklara.

Ben alıştım,

Her gün bir çizik daha atıyorum.

Yarın nisan diyeceğim.

Hep istemişimdir:

Kendime en büyük şakayı

Nisanın 1'inde yapayım.

En büyük şakayı yapayım kendime.

Gülelim, gülelim beraberce,

Sarılalım birbirimize.

Nisanın 1'inde birbirimize

Şaka yapalım.

Olmaz, olamaz, dedim.

Ben yine de çentik atmaya devam ettim.

Bu yaralar kabuk bağlarsa kan kesilir.

Ama hiç bir zaman,

Yaralarımın kabuk bağlamasını

İstemiyorum Karagözlüm.

İstiyorum ki sen, hep ak yaralarımdan.

Şiiri ol, dökül kağıtlara,

Şiir ol, dizil mısralara,

Şiir ol, yakışırsın sayfalara.

Karagözlüm, Gül Yanaklım,

Gül benizlim, Menekşe Kokulum,

Daha ne diyeyim?

Ne anlatayım Karagözlüm?

Önceden bir umudum vardı:

Çoban Yıldızımdın.

Hep derdim, bir umudum Çoban Yıldızı.

Beklerdim, gece gökyüzünde

Görebilir miyim Çoban Yıldızını, diye.

Saatlerce bakardım.

Aynı göğün altında Çoban Yıldızını gördüğümde

Aynı seni görmüş gibi olurdum.

Aynı seni görmüş kadar sevinirdim.

Aynı seni görmüş kadar mutlu olurdum.

Sarılırdım kendime sen varmışsın gibi,

Yanımda, yöremde Karagözlüm.

Ne diyeyim şimdi?

Gözlerine baka baka

Seni sevdiğimi söyledikten sonra

Ne desem kifayetsiz kalıyor.

Ne desem anlamsız kalıyor.

Bazen yazmak yetersiz kalıyor.

Ses oluyor, konuşuyorsun.

Şimdi mi?

Sesim kısıldı Karagözlüm

Nefesim kesildi Menekşe Kokulum.

Sadece sana sarılmak istiyorum.

Sadece seni daha çok sevebilmek istiyorum.

Sen seviyorum Karagözlüm.

Seni özlüyorum Menekşe Kokulum.

Seni göreceğim günü,

Seni göreceğim anı,

İçime çekebileceğim saniyeleri,

İple çekiyorum Karagözlüm.

Seni çok seviyorum Karagözlüm..