ellerin elerimde olmalıydı

ellerin ellerinde değil..

hatırla,

koyduğunda başını omzuma,

dünya çekilirdi umrumdan,

sen dolardı teferruatıma,

adınla tanımlardım kendimi.

şimdi

ne kadar anlamsız cümle kuruyorsa dilin

biliyorum; hepsinden biraz mana,

düşüyor payıma.

oysa

ben aşkı, adınla tanıdım.

söyle,

seni benden uzaklaştırabilecek

hangi kaldırım, kaç adım?

benden gideceğini düşünüyorsan,

yanılıyorsun,

"artık benim için öldün" dediğin günden beri

ölüyüm, ölümüm ben biraz

sana şah damarın kadar yakınım.

elbet mesafe de var aramızda, yok değil

hem de çok

o kadar çok ki; sen beni hiç

ben seni çok seviyorum. hepsi bu.

hatırla,

ardında bırakıp beni, giderken

bakmadın bile ardına.

şimdi

gözlerinle göz göze gelmeyince,

gözükmüyor mutluluk.

oysa

yüzün yüzümde, yüzüğün elimde

bileğinden tutup, parmağına geçirmeliydim hayatımı.

söyle

mutlu musun?...

mutsuz bıraktığın için beni.

bayram karakeçili