Kulpsuz kapılardan geçtim,

nursuz yüzler de gördüm,

yüzsüz insanlar da;

Azazil ile oturdum rulet masasında,

çark döndü, ölmedim…

Usandım;

dertsizin derdinden,

akılsızın fikrinden,

kalpsizin zikrinden,

abdestsizin namazından…

Tiksindim;

cimrinin ikramından,

hadsizin selamından,

kitapsızın kelamından,

softanın hamından…

Şimdi ses de benim,

sükut da,

war da benim,

yok da;

anladım ki herkes kabınca…