İçli acıları olur insanların. Kalbinden dışarıya dökemediği tuhaf hüzünleri var. Hepimiz bu durumu mutlaka yaşarız. Bir yerlerde kırgınlıklarımız ya da kızgınlıklarımız veya tuhaf üzüntülerimiz mutlaka bizi yıpratmaya müsait bekler. İki dudağımızın arasından çıkmayan kelimelerin ruhlara nasıl dokunacağını bilemeyiz. O yüzden şüpheyle söyleyemediğimiz ve iletemediğimiz hislerimiz vardır. Tüm bunları es geçerek hayatın tadına varamayarak acı çekeriz. İsteriz ki kalbimizde çektiğimiz sıkıntıları ileteceğimiz birileri olsun. Bu yüzden içli yazılmış tüm türküler, şarkılar bizim için yad edilmiş mükemmel hazinelerdir. Durmadan, yorulmadan bize dokunan ne varsa başkaları da bilsin isteriz. Hayat böyle bir şeydir, acı çeken insanlar çektiğini acının bilinmesini ister.