Ufacık kelimelere sığdırdık koca koca acıları... Anlatmak mümkün olsa bir kaç kelimeyi cebime koyar giderdim... Uzakların uzağında bir yer olmalı... Kimsenin herkes olmadığı... Hangi lisanı konuştuğumuz çok önemli değil... Aynı hüzünlerde gülümsüyoruz hepimiz... Aynı gökyüzünde parıldıyor hayallerimiz... Toprağın kokusu yağmurda aynı... Saniyeleri sayarken bir gün batımında, yılları kaçırıyoruz iki kirpik arasında... Herkes kadar yorgunum... Bir ezan sesi kadar uzakta ve bir sela kadar yakın ümitlerim... Kaç yıl yaşadığımın bir önemi yok artık... Ya da kaç yıl daha yaşayacağımın... Beni kendi tahtınızdan yargılamayı bırakın artık... Ben toprağa yakınım ve sizlerin bulutlarınıza hiçbir zaman uçurtmamı göndermedim... Şimdi... Kendi gökyüzüm de, kendi gunesimleyim. Siz sağ olun iyi olun mutlu olun, Ben Kendi kabugumda umutlarimla doluyum...