Gözlerime gayrı perde takmalı

Umudum toprağa düşüyor anne

Kırk yıllık ömrümü toptan yakmalı

Can evim heyelan yaşıyor anne

Her sarsıntı bir parcamı alıyor

Gönle ateş dilde bir ah kalıyor

Ecel her fırsatta haber salıyor

Ruhum ona doğru koşoyor anne

Mevaradır düşler yol bitmez oldu

Gözyaşım kurudu yine kan doldu

Hazan olmasa da güllerim soldu

Sabır dediğim de taşıyor anne

Gülistan bağında güller açmıyor

Kanadı kırılmış turnam uçmuyor

Geç diyorum deli gönül geçmiyor

Gayrı dert boyumu aşıyor anne

Bir kırık sazım var döşüme çektim

Hüzün yaylasına gonca gül ektim

Rahmana yöneldim boynumu büktüm

Bütün damarlarım üşüyor anne

Kul Garip olamam garip kulum ben

Çürüsün bedenim dökülsün bu ten

Yeter ki hakkını helal eyle sen

Her zerrem bir ayrı pişiyor anne