Korkma! Nice özlem biriktirdim yüreğimde, sana dair nice sevgi! Vaktin zamana yenildiği yerde, uzaklarda belki de farklı yerlerdeydik, sen en asılsız haberler gibiydin, sürekli şaşırtıcı. Bense yenik düşen bir gölgenin üstünde doğan bir güneşe benzerdim... Ne gidebiliyor ne gelebiliyorum yarınlara. Aslında hayatım, anlamını kaybetmeye yakındı önceleri, seninle tanıştıktan sonra değişti her şey. Biraz hüzün fazlaca da keder sahibi olmuştum geçmişin üzerimde bıraktığı kalıntılarından. Önce ellerine yer vermiştim, yalnızlığımla arama girmesine. Sonra gözlerin vardı, sonuna kadar açık bir hayal dünyası gibi... Yüzün, sözün, dudakların derken her şey çıkıp geldi en soğuk yanıma... Kendime verdiğim bütün değeri sana taşıyordum, kurulu bir düzenek gibi. Çalışan eski bir değirmen oluvermiştim, yaşamla ölüm arasında ben bu hikâyede. Sense yaşam dediğim, ta kendisiydin. Yavaştım, belki de çok ışıltılı değildi, ama hep aynı zamanda, aynı şeyle huzurundaydım... Giden olur da arkasından ölen olmaz mı? Korkma! Senden bıkacak kadar uzun değil, ömrüm.