Boşlukta gibiyim ne ileri bir adım atabiliyorum nede geriye...!

Çok garip aslında

Önceden uyurdum canım sıkıldığında

Canım yandığında geçsin diye...

Şimdi gözlerimi kapatıyorum

Herşey gözümün önüne geliyor

Düşünmek zorunda kalıyorum kaçtıklarımı

Gözümü kapatınca bir bir hatırlıyorum her anı

Korkuyorum artık uyumaktan

Korktuğum için içime atıyorum her birini

Attıkca gözyaşı olarak dışa vuruyorlar...!

Hani derler ya yaşayan ölüye döndüm

Ben ne yaşayabiliyorum nede ölebiliyorum

Kısacası sanki arafta bir yerdeyim.😯😦