Öyle anların olacak ki, yaşadıkların ağır gelecek, dayanması güç olacak...

Vazgeçmek isteyeceksin, pes etmek hayata, bırakmak kendini sonu karanlık olan boşluğa...

Kızacaksın, başkalarını suçlayacaksın, öyle ya, suçu başkalarında aramak daha kolay gelecek...

Bulutlara kızacaksın yağmıyorlar diye, yağsalar belki gözyaşlarını saklayabileceksin... Yıldızlara kızacaksın parlıyorlar diye, yanmasalar şayet gecede, belki daha bir karanlığa gömeceksin kendini. Ve dahi güneşe kızacaksın, her sabah umuda doğuyor diye...

Zor gelecek yaşamak...

Unutma!

Zor olacak ki, iyi pişirsin, zor olacak ki kalbin temizlensin, zor olacak ki, nihayete eresin...

Ne demişti pir?

“İnsan bu, arı değil ya bal kovanında yaşamak nasip olsun her isteyene...“

Benim şu kısa ömrümde öğrendiğim!!!

Umudun ışığını asla söndürmemekti...

Ne kadar zor ise yaşanan, o kadar umutlu oluyordu yaşamak....