En çok da neyi özledim biliyor musunuz?İçimizde bir sıkıntı olurdu ya, bir çocuğun en büyük ne kadar sıkıntısı olabilecekse de, yine de bir yerlerle paylaşırdık.Annemize babamıza söylerdik.Bazen onlara söyleyemediğimiz şeyler olurdu kardeşimize anlatırdık.Aileden sakladığımız şeyler vardı arkadaşımıza danışırdık.Yani her derdin anlatılacak bir tarafı vardı o zamanlar. Ve anlatacak insanlar..

Peki ya şimdi? Şimdi her şeyimizi dökebiliyormuyuz bir başkasına.Can da olsa, canan da olsa anlatamadığımız şeyler olmuyor mu?Oluyor.Çünkü biz büyüdükçe İçimize atmayı öğrendik.O küçük kalbimiz yok şimdi.Her ne atarsak sığıyor. Attıkça büyüyen ve büyüdükçe attığımız bir kalbimiz var artık. İnsanların arasında, insan kalmaya çalışan bir kalbimiz var...