İnsan sesi duymak istemiyorum. Yürümeyi kesin! Ayak seslerinizin tonunu ezbere biliyorum, sesleriniz beynimdeki damarları yırtıyor. Yankılanan sesleri, kulaklarımı kapatarak susturamıyorum. Anlayamıyorum, hiçbirinizi. Hayır tanıyamıyorum, bin bir çeşit maskeyi. Ben maske yaratamıyorum kendime, uyum sağlayamıyorum sizlere. Siz mi ait değilsiniz bu yere, yoksa ben mi başka yerden buraya sürgün edilmiş bir ruhum? Kim bilir ne yaptım önceki hayatımda da, şimdi nefes almak bile zor geliyor. Ayaklarım bedenimi taşıyamayacak kadar uyuşuk, ellerim titrek, gözlerimdeki daimi nemi hiç hesaba dahi katmıyorum. Şimdi ne farkım kaldı benim, toprağın altındaki kemik yığınlarından? Hissedemiyorum, yağmur damlacıklarını bile; gözlerim gülmüyor gökkuşağına. Sahi en son ne zaman güldüm içten bir şekilde? Bir maske dikmek için çok çırpındım kendime, ama hep kendime kendimi işledim. Başka bir karakteri giydiremedim ruhuma. Ben siz değildim, sahte gülücükleri benimsettiremedim yüzüme .Sevemedim bu dünyayı, sevemedim insanları, sevemedim kendimi. Uzaya giden bir bilet kesin bana, dönüşü olmasın rica ediyorum…