BİR KİŞİ ÇIKSA DİYORUM KARŞIMA Bir kişi çıksa diyorum karşıma; Kalbimin karanlık sokaklarına ışığı tükenmez bir kandil olsa. Çöle dönmüş ıssız gönlüme sewgi seli ile dolsa. Hayatın acı tatlı her yolculuğunda hep birlikte yol alsak, Sadakat çıtalı aşk uçurtmasını semaya birlikte salsak. Beraber gülüp beraber ağlasak, Umut köprüsünün çözülen halatlarını birlikte bağlasak. Ruhlarımıza eşsiz iyilik rayihası sürünsek, Yorgun kalplere tohum gibi düşüp Zamanla umut kokan çiçeklere bürünsek… Birlikte açsak göğe ellerimizi, Ve birlikte zikre tutsak dillerimizi. Hiçbir kalbi yaralamadan, Çile kapısını asla aralamadan yaşasak keşke… Olurda bunalırsak bir an, Yalnızlığa darılıp birbirimize sarılsak. Çıkmaz sokaklarla dolu hayat semtinde, Mutluluk hanesini birlikte arasak. Seheri de mehtabı da birlikte izlesek hep. We birbirimizi kıracak sebepleri, Bağrımızın en kuytu köşelerinde gizlesek… İkimizin de üzüleceğini bilip, asla dudak büzmesek hiçbir şeye; “Sakın o da görüp üzülmesin,” diye. Efkâr sarsa bir öğlen, Derman bulabilsek keşke wakit ulaşmadan ikindiye… Olurda çok fakir düşersek bir gün, Sevgimiz olsa soframıza aşımız. Olurda bir gün ağlarsak eğer, Mutluluktan olsa gözlerimizden süzülen yaşımız. Yaşarken de ölürken de dert olmasak kimsenin başına; Birlikte kanatlansa ruhlarımız beden kafesinden, We birlikte konsak keşke, Son helallik durağı Musalla taşına… ~Böyle biri warmiki🤔