Kıskanıyorum seni. Kıskanıyorum, soluduğun havadan, yanında olan insanlardan. Her şeyden, herkesten kıskanıyorum. Kıskanılmak belki güzel bir duygudur. Ama inan seni kıskanmak da güzel. Belki önceki kıskançlıklarım gibi olsaydı bu mutluluk beni üzerdi. Şimdi üzülmüyor musun dersen gene üzülüyorum. Ama üzülmeme sebep olan senin yaptığın ya da senin yaptığını düşündüğüm şeyler değil. Kendi kendime olan kıskançlıklarım. Yaşadığın ya da yaşattığın şeyler değil, yaşamak zorunda olduğun kavramlar kıskançlıklarım. Nasıl başlasam nerden başlasam bilemiyorum. Ama her an, her zaman seninle olmak istiyorum. Ellerin ellerimde, gözlerin gözlerimde olmalı. Nefesin nefesime değmeli. Aynı havayı solumalıyım seninle. Solunan kömür kokusu bile olsa. Belki bu espri yakışmadı buraya ama yaşamak zorunda olduğumuz bunca olumsuzluğu okurken yüzünde, o gül yüzünde bir gülümseme belirsin istedim.Kıskanıyorum seni. Elimde olmadan kıskanıyorum. Belki de istiyorum seni kıskanmayı. Her ne kadar yaşadığım kıskançlık çok büyük boyutlarda olsa da kıskanıyor olmaktan şikayetçi değilim. Kıskanıyorum ama çaresiz değilim. En azından kıskançlıklarımla seni çaresiz bırakmıyorum. Kıskanıyorum ama seni suçlamıyorum. Olmak istediğim, yaşamak istediğim hep daha fazlası. Yapamıyorsam, yapamıyorsak buna da şu anki halimize de binlerce defa şükürler olsun diyorum.Yapmak istediğim, yaşamak istediğim hep daha fazlası. İnsanoğluyuz sonuçta. Az ile yetinmeyi istemiyoruz. Bilemiyoruz elimizdekilerin kıymetini. Ne zaman kaybeder isek o zaman anlıyoruz elimizdekilerin değerini. Neler mi istiyorum. Belki çok önemli şeyler değil. Belki seven iki insanın isteyeceği en çok şey değildir isteklerim. İsteklerim hep yanında olmak, hep seninle olmak, ellerini ellerime alıp, gözlerinin içinde kaybolup hiç durmadan durmaksızın seni sevdiğimi söylemek. Yanında bir başkası değil ben olmak. İş arkadaşı da olsa hatta muhatap bile olmasan o insanlarla ya da muhatap olmak senin seçimin bile olmasa mecburiyetten onlarla olmak zorunda kalsan da ben onların yerinde olmak istiyorum. Aynı ortamda olmayı, kokunu duymayı, seni dinlemeyi ve arada kaçamak dokunuşlar olmasını istiyorum. İstiyorum ama illa ki olacak olsun demiyorum. Çaresizliğine, çaresizliğimize isyan etmiyorum. Edemem artık. Ama kıskanıyorum onları. Yanında olmalarını değil, seni görmelerini, seninle konuşmalarını değil, sesini duymalarını kıskanıyorum. Her şeyden herkesten kıskanıyorum seni. Bu kıskançlık da kıskanmış olmak için bir kıskançlık değil. Seviyorum seni ve çok kıskanıyorum.Dedim ya kaybedilmedikçe bazı şeylerin değeri anlaşılmıyor. Biz insanoğlunun yaşam standardı bu olsa gerek. Yanımızdakilerin ya da sevdiğimiz insanların değerini onları kaybedince anlıyoruz. Asıl önemli olan şu anda yaşamak istediğimiz bir aşkı yaşıyor olmamız.Bu satırlarda beni sevmediğini okumayı istemiyorum. Seni sevmek, delice sevmek istiyorum. Beni sevdiğini duymayı, okumayı istiyorum.Hayallerimize sıkıca sarılmak, seninle yaşamak, benimle yaşamanı istiyorum. Kıskanmak istiyorum. Tam anlamıyla yaşamak istediğim kıskançlık da bu olmalı. Çaresizliklerden dolayı kıskanmak istiyorum. Yaptığın ya da yapmak zorunda kaldığın durumlardan dolayı kıskanmak istemiyorum. Dedim ya ben sensiz kalmak istemiyorum. Bensiz kalmanı istemiyorum. Seni kıskanıyor olmak çok güzel. Ama böyle kıskandır beni hep. Özlemim zaten büyük, sana olan düşkünlüğüm zaten büyük. Ama bu şekilde kıskandığım zaman özlemime özlem, düşkünlüğüme düşkünlük katıyorsun. Bir hastalık oldun bedenimde. Çaresi de sende ilacı da. Ben hiç iyileşemesem de bu hastalıkla yaşamak istiyorum. Seninle yaşamak, seninle yaşamak istiyorum. Seni seviyorum...!