su aralarda gulmek ve aglamak arası monoton bır hayatın gırdabında kaldım...uzerıme olu topraıgı serpılmıs gıbı...sılkınıp cıkamıyorum gun ısıgına....suya hasret bıtkıler gıbı tatsız ve tuzsusum.. bu aralar boyle bır ınsan oldum canlarım...gayesız ve mutsuz ....evden sokaga her cıkısımda ..penceremden dısarı her bakısım da...karabasan gıbı coken sıs ve karanlık dokunuyor bana...oysa ısık umut deyılmıdır...hayat deyılmıdır kı... ama artık benmı o ısıgı yıtırdım..yoksa o ısık benımı... .bılmıyorum.........