"İçindeki çocuğun büyümesine izin verme!" Bu cümleyi söylediğim çok sayıda insan vardır. Çünkü içimizdeki çocuk büyüyünce yaşamdaki her şey bir başka oluyor. Yanlışlıklar, çirkinlikler, sahtelikler çoğalıyor. Tabi onlara bağlı olarak düş kırıklıkları, acılar, eziyetler, vicdan muhasebeleri, hesap verememeler de çoğalıyor. Yaşamın aydınlık bir  güneşin altında, doğanın her yönden ben buradayım dediği bir coğrafyadaki, "mordağlar"ın arasında, ilerideki denize doğru giden, iki tarafında uzun ve eski ağaçların arasında uzanan yemyeşil çimlerle kaplı yollarımız, taşlı, çamurlu, engelli hale geliyor. Bizi paralıyor, bizi parçalıyor. İçimizdeki çocuk bir daha ger gelmecesine "güzel atlara" binip artık hiç ulaşamayacağımız geçmişimize doğru uzaklaştığında bizim bir yerlerimiz ölüyor, noksanlaşıyor, bizi sakat bırakıyor. O nedenle görünürde sağlam ama, aslında pek çok yönden sakatlarla dolu bir dünyamız var. Bu dünyayı, aslında mümkün olan "başka bir dünya"ya çevirmek için gerekli koşullardan bir tanesi de çocuklar ve içimizde o asla bizi terk etmemesi gereken, büyümesine izin vermediğimiz "çocuk yanlarımız". Yaşam onlarla değişebiliyor, çünkü o çocuk yanlarımız koşulların dayattığı "mümkün olmayanları" anlamayıp, "imkânsız"ı istiyor ve o "imkânsız"a yönelik adımlar, aynı zamanda insanın gelişimini sağlayan ilk adımlar oluyor. Siz de önce "İçinizdeki çocuğun büyümesine izin vermeyin!"