FARKLI BİR BAKIŞ AÇISI:

Bir insanın nikahı sevgisidir. Ne kadar seviyorsa, o kadar nikahlıdır sevdiğine... O yüzden ne dinsel kabul, ne de resmi onay iki insanı birbirine nikahlamaya yetmez. Nikahı sevginin ilk nefesi kıyar, son nefesi düşürür... Caminin hocası, nikah dairesinin memuru "sevginin" yetkilisi olmadığı gibi onaylayanı da olamaz. Zira nikah; dinsel ve toplumsal onaydan çok, yüreklerin gökyüzünde ruhsal bir bütünlüğe kavuşma coşkusunu hiç kimseyi umursamadan yaşayabilme cesaretidir, ki bunun adı aşktır. O ruhsal bütünlükten kopanlar hocanın ve memurun ikinci bir onayına bakılmaksızın boşanmış sayılır, tenleri aynı yatakta sevişiyor olsa bile.!

Demem o ki; nikahsız sevişebilirsiniz ama sevgisiz sevişme, günahtır...!