Hayat bazen şöyle seslenir bizlere ..eğer bu dunya ya geldiysen yasayacaklarin senin imtahanın olcaktir.. Belki hayallerine toz pembe bir renk kacacıktır.. Sonra ise gerceklerin dunyasina adıminii atacaksinn.. Zorluklar goreceksin her bir adımda bir yuk daha ustleneceksin.. Her adımında bir darbe daha alcaksin. .ilki yuregine kor gibi dusecek ve zoruna gidecektir.. Ama yılmaycaksındır.. Devam edeceksindir.. Cunku mecbursundur eğer ayagın kayarsa bilirsinki bastan baslayacaksın.. Sonrki admında ise kalbine dusecektir bir hancer . İşte ozaman yutkunamamanın nedemek oldugunu anlayacaksin... Ve bunada alıscaksınn.. Birde işin icine hayallerini sıkıstırdıysa hayat. İşte ozaman gercekleri suratına tam anlamiyla vurcaktır... Pes etmek isticek edemiceksin... Arkanı donmek istiyeceksin ve bu sefer umudu sunacak hayat sana... Kabul ediceksinn.. Sonra diyeceksinki.. Bir umuttur gecer diyeceksinn... Bir umuttur yasamak diyeceksin ..ve.. Yine bir umuttur diyip bekleyceksinn... Kısacasi sabrin nedemek oldugunu ogreneceksin..... Sonra anlayacaksinki umudunu yitirdigin zaman ... Bir gecmiş zaman ilizyonuna takılcak kendini onla avutcaksin. Yalan oldugunu bıldgin halde... Bekliceksin kısacasi sen bu dunyayi imtahandan haberdar olmadan goceceksin...