her gün yaşadığımız yaşattığımız... Kendimiz için önemli olan bir şeyi karşımız için aynı önemde görmediğimiz onca olayın içinde kalpler kırılıyor. İlişkiler can çekişiyor. .

Bazı önemli olaylar vardır bunların ıskalanması telafisi zor aralıklar koyar insanların arasına. Sonra herkes unutmuş gibi yapar:). Bazen çaresizlikten, bazen de durum acı verse de ilişkiyi bitirmek için yeterince büyük görülmediğinden... Fakat hesap bir gün kabardığında çok küçük bir rüzgar gelir ve çok güçlü zannedilen ilişkiler dağılıp gider... Yıpranma yıllar sürer yıkılması ise bir andır. Bazen hiç ummadığınız bir şey gelir ve sizin çok sağlam sandığınız her şeyi alır götürür. Küçük ihmaller hiçbir zaman küçük değillerdir!!. Altlarında daha derin düşünceleri örterler. Bunların başında da

“Sana değer vermiyorum!”

düşüncesi vardır veya

"Senin acın beni ilgilendirmiyor!” düşüncesi...

İşte ruh birlikte eğlenebildiği ama birlikte acısını paylaşamadığı ruha karşı soğur.... İnsan karşısındaki insanın kendisini ne kadar sevdiğini verdiği hediyelerle ölçmez çoğu kere.... Böyle durumlarda sınanır sevgi.... Ve insan sınanana kadar ne kadar sevildiğini bilemez..... Ne kadar sevdiğini de.... Sevgi sınar çoğu kere ve bazıları kaybeder çok azı da kazanır... Bu günlerde kaybedenler çoğunlukta görünüyor.... Sanıyorum ki bir nedeni de yanımızdakinin acısına duyarsızlaşmamız... Hep eğlenceli bir şeylerin peşinden koşmamız... Ve sadece kendimiz için yaşama çabamız...

Oysaki yanımızdaki olmadan yaşayamayacağımızı unutuyoruz.. ayrılık söz konusu olunca deliriyor hazmedemiyor içip sıçıp dağıtıp kalıyoruz ve kendimize olan saygıyıda yitiriyoruz...