İnsanların seni sevmesini istiyorsan eğer; önce sen seveceksin kendini ama kimseyi sevmediğin ve kimsenin seni secemeyeceği kadar. Güzel halini, çirkin halini, ağlamanı, gülmeni, hatalarını kabul edep tüm hatalara rağmen seveceksin. Eğer bu noktaya gelebildiysen artık kimse kıramaz korkutamaz seni. Ve hayatı seveceksin; iyisiyle, kötüsüyle, acısı ve mutluluğuyla, ölümü doğumu ve yaşamıyla seveceksin ki kimse bunları senin elinden alamayacak. Ve doğayı seveceksin; yağmurla, çamuruyla, güneşi ve gölgesiyle gecesi ve gündüzü ile yazıda seveceksin kışı da herk ilk baharda doğa gibi yeniden doğacaktır küllerinden yeniden cankanacaksın ve buna kimse engel olamayacak. Her sonbaharda biraz duracaksın sarının binbir tonuyla kışı karşılayacaksın, ve kışın hiç bir fırtınası sana zarar veremeyecek. Hayvanları seveceksin.;kediyi, köpeği, kuşu, kaplumbağayı, balığı ve hepsini seveceksin ki insanlar tarafından kırıldığında onlar dostluk edebilsin sana, kimsesiz olduğunu düşündüğünde ailen olabilsinler. Ve son olarak insanları seveceksin ama çok sahiplenmeden seveceksin, çok mana yüklemeyeceksin insanlara çok ummadan her an gidecekmiş gibi, her an yiyecek hiç olacakmış gibi seveceksin, ve hiç bir zaman kendinden, denizden, gökyüzünden ve topraktan çok sevmeyeceksin insan sonuçta çok ta sevmemek lazım ihtiyacın olduğu kadar ya da yetinebilecek kadar sevmek yeter sevilebilmik için. Çünkü onlar seni en fazla o kadar sevecekler her zaman