“Bir duruşu olmalı insanın! Sokak lambaları gibi dimdik! Işık vermeli dibine ve etrafına.. Yine de ödün vermemeli mum misali kendinden. “Gurur” sözcüğünü “Onur” ile değiştirmeli lügatından. Eğer kuralları hiçe sayıp kuralsız yaşamaksa idol, bir onurunu, bir de şapkasını yanından hiç ayırmamalı insan. Koltuğunun altına onurunu, başına da şapkasını alıp “Eyvallah” diyebilmeli gerektiğinde… Kendisi olmalı insan, kendini bilen…”