Kitaplarımın altını çizmiyorum ben. Özenirdim bunu yapanlara küçükken, yoğurdun içindeki parayı bulup ceplerine atıyorlarmış gibi gelirdi. Ben de denedim fakat hemen vazgeçtim. Çünkü bütün cümlelerin altını çiziyordum. İstisnasız , ayrım yapmadan tüm cümlelerin... Cümle başından sonuna kadar çiziyor, kırmızı ışık yanınca duruyordum. Baktım olacak gibi değil benim yoğurdum altından geçilmiyor bıraktım. Bir cümleyi ötekinden ayıramam ki. Altını çizmeye değer gördüğün cümleyi var eden öncesidir sonrasıdır/ evvelidir ahiridir (birine güzel bir şarkı hatırlatmanın hazzı bambaşkadır, deneyin.) Yazan o kadar yazmış, özenmiş bezenmiş cümlelerine. Birini ötekine amir kılamam. Birinin gözüne sürme çekip etkileyici bakışlarla hatırlanır olmasını sağlarken, ötekini dımdızlak bırakamam.

İşte emeğe saygı budur.