o kadar zavallı gecem oldu ki yalnızlık denilen suretsiz kimlikte... bazen şaşırdım yolumu... ne yana dönsem hep iki yüzlü yalnızlık... evimde... odamda... ne zaman başımı kaldırsam bir çivi gibi alnımın ortasında... ne zaman bir yana dönsem kader gibi ömrümün rotasında... kaç gece kirpiğimde kan izleri... kaç gece yüreğimde dön sözleri yankılandı çaresizce... bulamadım cevabını ben de ki bende...