Bazen döner bakarım eskiye ve "Ne çok şeyden vazgeçmişsin, hiç pişman olduğun oldu mu?" diye sorarım kendime. Yani beni nasıl bilirdiniz diye kimseyi muhatap almam bu soru için, kendime sorarım.

Ve bir anda kızıp dağıttığım şeylere üzülürüm elbette... İçim sızlar ve "keşke" derim... O raddeye gelene kadar keşke anlasaydın beni diye iç çekerim.

Şimdiye kadar çok bekledim çünkü. Çok şeyi biriktirdim içimde. Bugün olmazsa yarın düzelir dedim... Ama olmadı. Kime sıkıca sarılsam kollarımı gevşetmeye çalıştı ve ben de vazgeçtim. Yani gücünüz yetmezdi ama çok öncelerde "Zorla yaşanmıyor bu hayat, her şey olacağına varıyor" diyen de bendim... Unutmam bu sözü. Unutmam neden artık hayatımda olmadığınızı. Unutmam kaç tufan atlattığımı... Yeniden doğmaktan çok yoruldum. Bilmediğim bir yere gidip orada yaşamayı istemekten usandım. Sıkıldım artık. Yalan yanlış "Hep yanındayım" hikayelerinin kulağıma fısıldanmasına gülüp geçmeyi öğreneli de çok oldu... Yanımı bildiğim gibi, dört bir yanınızı nasıl kalabalık ettiğinizi de iyi bilirim... İnanmam, güvenmem artık.

Böyle iyi. Böyle çok iyi.

Halis Karabenli