‘İyi’ demek adettendir ya !

‘İyiyim’ dedim…

Değilim.

Anlatılması zor bir duygu içimde ki.

Her harf

Her kelime

Ve her cümle, olduğundan ya çok basit ya da daha karmaşık bir hale getiriyor dilime getiremediklerimi.

Birgün konuşmayı unutmak, sadece susmak istiyorum

Birgün susmayı unutmak, olur olmaz konuşmak istiyorum.

‘Kime, neye konuşursan konuş’ diyorum…

Yeter ki susma!

Hiçbir söz yetmiyor, beni ‘bana’ anlatmama…

Dinleyemiyorum kendimi, acımadan içim…

Dokunsalar ağlayacağım bir ömür boyu…

Ve değseler hüznüme, döküleceğim parça parça…

Bir anlık değil, boğulduğum bilinmezlik.

Acısı çıkıyor sustuklarımın.

Oysa ben iyiyim görünürde !

Anlamını içime çeke çeke mutluluğa erişemiyorum…

Ya hep ben fazla geldim ya da hep bir şeyler eksik kaldı…

Şimdi iyi olan ne varsa, üzerine çizgi çekemediğim kırgınlıklar sarıyor dört yanını.

Ve ben,

İyi olmanın eşiğinde, korkulara kapılıyorum anlamadığım bir biçimde…

Sebebim yok.

Belki de çok…

Biliyorum;

Ben bile kendimi anlayamıyorken anlaşılmayı beklemek, hayalden de öte .

Ben kendimi,

Görmüyorum

Duymuyorum

Ve bilmiyorum….

Dokunsalar ağlayacağım bir ömür boyu…

Ve değseler hüznüme, döküleceğim parça parça…