.

.

Hiç unutmam

yaşadığımı yaşattıklarını

anısı biziz biz olan herşeyin

bu şehir seni giydiğinde

hep güzeldi,ah ne güzel

ben gülüşünü Karadeniz'e benzetirdim

saclarının kıyısında rüzgar

dudaklarında günaydın

avuçlarında uçurtmalar biriktiren

sevgilim duyabiliyordu kuşların gelişini.

ikindi yaklaşıyor...

sanırım üşümüş bir mektup gelecek

seviyorumlar açacak gönlünden

bahçede sırılsıklam kederli kedi

bilmem ne düşünüyor

yaprağı tez düşen

gölgesi damlayan elma ağacı altında

Söz konusu sevgilim ise

yarısı insan

yarısı kuş

öyle kalbime kadar aşk

sevgilim deyince

tünemesidir bulutların

diz çökmüş darı buğday tarlalarının

sayın ki yağmur

öyle gökten köyüme değin bir yol

düşerken üstüme martı sesleri

ırmaklardan denize değin su

suya baksam yüzü görünür

sevgilim deyince

sesler şarkılarla öpüşür.

Elimde bir fotoğrafı

konuşmaz susar

ben söyler dururum

yırtılırken takvimlerden birer birer ömür.

Söz konusu sevgilim ise

ilkokul çocukları

tebeşirle çizdiğim kalp

maksat sen isen

ellerim cebimde

güneşe yıldız satarım...

Kadirhan Türkoğlu