Sen iyi insan değil, işine geldiği gibi bir insan oluyorsun. Bencil oluyorsun, vicdanı kendine müslüman insan oluyorsun. Farkındaysan ve bir şey yapmıyorsan sen “iyi biriyim” diye ancak kendini kandırıyorsun. Algı eşiği seninkine denk insanları kandırıyorsun. Yüzüne bir de sahte bir gülümseme takıp, mutlu mesut yaşıyorsun.

Birey olmak doğumla başlar, etrafındakileri duyumsadıkça olgunlaşır. Sen yakınlarının acısını görmezden geliyor ve dünyayı kendi zevkine göre etrafında döndürüyorsan Allah rızası için “Ben iyi biriyim” deme. Seviyorum deme. Kabullenmek erdemdir, Dürüst oldun diye ölmezsin, hatta ona göre çevren şekillenir, farkında olmadan kendine daha mutlu bir hayat çizersin, kendin gibilerle devam edersin.

İçinden gelmeyen cümleler kurmak zorunda değilsin, ilgilenmek de. Hayat senin. İstediğin insanlarla istediğin gibi yaşayacaksın. Bencilliklerin, duyarsızlıkların yine senin olsun. Sadece kendine karşıdan bakmayı dene, kendini karşındakinin yerine koymayı dene. Yapmadığın şey için yapıyor gibi gözükme. Zaman ayarlayamadım deme. Zaten üzgün olan insanları bir de sen üzme. Kırılgan şeyleri bir de sen kırma.

Nasıl bir insan olduğuna sen değil dışardakiler karar versin. Varsın birileri sana “aptal” desin. Onlar seni aptal bilse nolur bilmese nolur. Sen önce kendini kendine itiraf edeceksin. Bu o kadar uzun bir eylem ki sonra vaktin veya hevesin kalırsa zaten dışardakilere müdahale edersin.

Çok sevdiğim birinin kalbime küpesidir bu cümle “İnsan acıdan delirdiğinde onun sadece delirdiğini görürler, acısını değil“. Acınızı gören insanlara emanet olun, dünyayı kendi ekseninde döndürenlere değil…

Okuyan herkese sevgiler.