Yaşlı bir bilge karla kaplı bir tarladan geçiyordu. Tarlanın bir köşesindeki küçük evin önünde ağlayan bir kadına rastgeldi. Kadına, "Niye ağlıyorsun?" diye sordu.

Kadın, "Çünkü" dedi "hayatımı gençliğimi aynada seyrettiğim güzelliğimi ve sevdiğim ama ölümün benden aldığı kocamı düşünüyorum. Beni yaratan bütün bunları hatırlamama izin veriyor. Hayatımın ilkbaharını hatırlatarak bana acı veriyor. İşte bu yüzden ağlıyorum."

Bilge adam kadının bu sözlerini işitince gözlerini tarlanın bir köşesine dikti ve öylece kalakaldı. Ne birşey dedi ne de kımıldandı. Gözlerini sabit bir noktaya dikmiş düşünüyordu.

Kadın bilgenin bu haline hayret edip, "Niye gözlerini oraya diktin ? Orada birşey mi gördün ?" diye sordu. *

*Yaşlı bilge, "Evet" dedi. "Orada bir gül bahçesi gördüm. Yaratıcı bana karşı o kadar Kerim ve öyle Merhametli ki, bana geçmişi hatırlama kabiliyeti vermiş. Bu sayede kışın içinde bile olsam yeniden gelecek olan baharın ümidini içimde diri tutabiliyorum."

ÜMİDİMİZİ TÜKENMEDEN YAŞAMAK DİLEĞİ İLE