Kaybetme korkusu…

İşte tüm hatalarımız, kendimize olan bütün saygısızlıklarımız hep bu korku yüzünden… Kaybetmekten korktuklarımız yıktı en çok bizi. Onların istediği gibi olmaya çalışmaktan kendi değerimizi yitirdik. Sırf birazcık sevilebilmek için bizi istedikleri gibi şekillendirmelerine izin verdik. Bir parçamızı koparıp attıklarında bile onları mutlu gördüğümüze sevindik. Hepsi yanlıştı…

Doğru olan, tüm pürüzlerine rağmen kusursuz görebilerek sevmektir birini. Olduğu gibi, onu ilk tanıdığın, kabullendiğin gibi…

Onu, o olduğu için sevmek.. .

Eğer yanlış bir hikâyede hissediyorsan kendini, tek başına bir savaş veriyorsan, kaybetmemek için direniyorsan bırak gitsin… Çünkü hiçbir aşk tek kişilik bir savaş değildir. Kendini yorma… Zaten kaybetmemek için tek başına mücadele veriyorsan, aslında çoktan kaybetmişsin de haberin yok demektir .

Daha fazla kendini yıpratıp içinden çıkılmaz bir duruma girme !

Senden memnun olmayan çeksin gitsin hayatından. Bir süreliğine acı çekmek ömür boyu mutsuz olmaktan iyidir. Korkma kaybetmekten, bırak gitsinler. Çünkü bazı durumlarda sadece vazgeçerek kazanabilirsin.

Bazen inceldiği yerden kopması gerekir bazı şeylerin...