#ANNEM

BENİM ANNEM BİR MELEK..

Benim annem eliyle çamaşır yıkamaktan elleri soyulmuştu, yoktu otomatik makineler, ne kalorifer vardı ,ne doğal gaz, ne çeşme vardı, ne sıcak akan sular, ne hazır ekmek vardı, ne işlenmiş gıdalar. Abartısız günün on sekiz saatini çocukları için harcardı of demeden,uykusu hiç derin olmadı benim annemin, hiç ayağını uzatıp kahve içmedi keyifle, uzanıp bir ben kimim diye düşünmeye vakti olmadı. Ama sevmeye çok vakti vardı verdiği ilmek ilmek emek, yorgun gözlerle öyle bir bakardı ki sevgisi içimizi ısıtır, ayaz gecelerin sönen sobası yerine geçerdi.

Şimdilerde bilenin ve bilmeyenin ağzına plesenk olmuş SEVGİ kelimesinin anlamını dahi bilmezdi, adam gibi sevmek için bilmese de olurmuş. Hatırlarım annemi sırtında kimi zaman un çuvalıyla, kimi zaman dereden su taşırken, kimi zaman su almak için buzu kırarken, kimi zaman tandırda yüzü gözü kızarmış elleri yanarak ekmek pişirirken, of dediğini hatırlamam. Ama sevmeye çok vakti vardı verdiği ilmek ilmek emek bıkkın değil sadece yorgun gözlerle öyle bakışları vardı ki; üzerimize ayaz gecelerde sevgiden bir yorgan olurdu. Sevgisine saygı duymamak mümkün değildi. Sevgisi hiç sözle değildi ,zaten pek sözde bilmezdi, Sadece emekti sevgisi emekten ibaret sevgi. Beli bükük, nasırlı elleri öpülesi annem öğretebilseydi bu günkü annelere sevgiyi anlatamazdı belki bakar ve dokunurdu anlardı herkes, en cahili bile'' Karnın aç mı? diye sorarken şefkat dolu sözlerinden sevginin ne büyük emek olduğunu. Yüksünmeden her bir emeği sevgi uğruna vermenin ne büyük değer olduğunu. Belki diliyle söyleyemezdi bilmezdi böyle şeyleri ama bakışları şunları anlatırdı insana '' Sevgi var etmektir, sevgi terdir, sevgi yorulmaktır, sevdiğinin uğruna, sevgi yeri geldiğinde canını teslim etmektir, tereddüt etmeden''

Bu gün yaşayan annemi her gün görmenin mutluluğuyla, verdiği sevginin milyonda birini ödeme imkanına kavuştuğum için mutluyum. Annelerini kaybetmişler için annelerine Rabbimden rahmet diliyorum, anneleri yaşayanların annelerinin ellerinde sevgiyle öperim.