Bizim evlerimiz denize yakın değildir öyle

Pencereyi açtığımızda martılar dolmaz tüm odalara

Uçsuz bucaksız kedere bakar pencerelerimiz

Biz öyle lüks,

Buğulu ekmek kokularıyla uyanmayız yeni güne

Hayat terazimizin bir tarafında acı ,

Diğer tarafında hep keder bulunur

İkisi de ağır basar yüreğimizde

Güneşten kamaşmaz gözlerimiz,

Ya da gülmekten yaşarmaz gözlerimiz bizim

Kirpiklerimizi gözyaşlarıyla büyütürüz çünkü

Ama asla vazgeçmeyiz insan olmaktan ,

İnsanı sevmekten

Biz kuru ekmeğe de seviniriz

Yeter ki terazimizde keder olmasın!!!