Bitmek bilmeyen gecelerin sabahını çok bekledim. Özlediğim dünlerim, sabırla beklediğim dünlerim de çok oldu. Ama beklemekten çok bekletilmek canımı yaktı. Zaten yorgundum, düştüm dizlerimin üzerine; kanayan dizlerim değil, kalbim oldu. En çok sevdiğim gökyüzüne uçmadan kanatlarım kırıldı. Yanan da, yakılan da, kırılan da ben oldum. Ama yine de hayallerimden, umutlarımdan ve düşlerimden vazgeçmedim. Çünkü beni ben yapan hayallerim, umutlarım ve düşlerimdi.