İşte onlar var ya...

Onlara hakkımız helal değil bizim. Biz onları affetsek de onların vicdanı affetmeyecek kendilerini.

Kimsenin hayatı mükemmel gitmez. Onlar da dibe vurdukları bir zaman hatırlayacaklardır mutlaka... Ve o zaman ilk aklına gelen biz olacağız. Kim bilir belki de pişman olurlar, ama pişman olmak için bile geç kalmış olacaklar.

Birilerinin terk etmesi, gitmesi, sevmemesi gerçekten önemli değil. Ama seviyormuş gibi yapması, kendine alıştırması, bağlaması hiç affedilir değil...

Kimseye Ahımız yok, ama herkes hak ettiğini yaşamalı...