Bugün mesai çıkışı eve dönmek için otobüse bindim. Ben bindikten iki durak sonra da down sendromlu bir kardeşimiz bindi. Ayakta duruyordu, otobüs birden fren yapınca elini cama atıverdi. Baktı ki cam buğulanmış, üzerine bir şeyler yazılabilir. Kalp çizdi. Otobüste bulunan iki densiz de bu kardeşimizin çizdiği o kalbe bakıp gülmeye başladı. O ise başını eğdi, kalbi çizerkenki o güzel gülümseme artık yoktu. Oturduğum koltuktan hafifçe doğrulup çizdiği kalbin yanına bir kalp de ben çizdim. Ve benden sonra bir abla da benimkinin yanına bir kalp çizdi. O gülümsemeyi bir görseydiniz...

İşte fotoğrafta gördüğünüz en üstteki kalp down sendromlu kardeşimizin çizdiği, ortadaki benim çizdiğim, en alttaki de ablanın çizdiği kalp. Mutlu etmekten korkmayın. Dünya ancak o zaman 5

dakikalığına da olsa çekilebilir bir hâl alabiliyor!