Şunu öğrendim hayatta; kimse için üzülmeye değmez. İnsan, önce kendi bir değer. Kendine değer vermeyip; başkaları için saçını süpürge yaparak tavizler verdikçe, karakterinden ödün verip başkaları için yaşamını şekle sokmaya çalıştıkça dipsiz bir kuyuya doğru sürükleniyor. Sonsuz labirent. Hem çıkmaz sokaklar tekin değil hiç. Kendinizi dahi kaybedebiliyorsunuz yeri gelince. Sonuçta bir kere geliyoruz yaşama ve evet hepimiz faniyiz geldik gidiyoruz da ancak insanın kendisi mühim önce ve daima. Başkası değil. Kimse için kendinden fazla üzülmeye hayata küsmeye, hayatınızı hiç değilmişcesine karmaşaya sokmaya ve kendinizden fazlasını başkasını düşünerek iç sesinizi susturmanıza değmez. Yaşınız, cinsiyetiniz, hayat görüşünüz ne olursa olsun, olmuyorsa zorlamanın da anlamı yok. Yazgı bir kere yaşanır. Çünkü başka bir dünya yok.