Ben senin yaralarına kabuk oldum.

Öyle ya!

Sen iyileştin ben kayboldum...Benimde yaralarım vardı...Merhemimde sendin...Hıcbir zaman yaralarıma merhem olmadın...Beni yaralarimla başbaşa acı içinde bıraktın...

Bana dert olurken başkalarına derman oldun...Ben elimin tersiyle gözyaşlarımi silerken,sen başkalarına gülüyordun...Benim için beraber ağladığım insanın yerini, beraber güldüğüm hiç kimse tutamaz...Devir Tilki ile plan yapan,Kurt ile avlanan,sonra oturup koyun ile yas tutanlarin devri olmuş...Kindar biri değilim sadece bana yapılan iyilikleri ve kötülükleri unutmayacak kadar güçlü bir hafızaya sahibim...Yıllar sonra öğrendim ki;

Bağırıp çağırmaya gerek yok!

Sesini duymak isteyene bir fısıltın yetiyormuş...Doğru bildiğim şeyleri yaparak kaybettiğim ne varsa canım sağolsun...Bugüne kadar,

sen istedin,ben yaptım.

Ama buraya kadarmış,

Meğer kendin gibi,hayatında yalanmış...