KOKUN VAR

Hatıra defterimi

her açtığımda

çocukluğumuzu

anımsıyorum

hey gidi günler heyyy

ne günler di o günler

üç metreye üç metre

salonumuz vardı

anam sofrayı ortaya

kurar oturup yemeğimizi yerdik

çocuktuk toyduk

gözlerimiz ışıl ışıl dı

içimizde ki çocuksu

sevgi ateşi tavan yapar

bir tambure kapmaca oynardık

hep sen yakın durur benden

önce kapardın

bende hızlı koşmanın

verdigi coşku ile nefes nefese

dizlerine otur

doksan kilo yükün altına

eziliyormuş gibi basardın çığlığı

keşke o günlerin yazılı

notların arasında

resimlerimizde olsaydı

anılar bir başka taze olurdu

bazen okurken mısralar

anıları anlatmaya yetmiyor

dokunmak istiyorsun

resim de olsa suan sana

dokunmayı çok isterdim

bir eksiklik gelip saplanıyor

şehirler ayrı termınaller ayrı

gittiğimiz istikametler çakışmıyor

notlarım arasın da ilerledikçe

yüreğimde sende kat be kat

özleminle artıp duruyorsun

beni yolcu ettiğin günü hatırlıyorum

kenetlenmiş ayrılmaz sandığımız

ellerimizin nasılda ayrıldığını

ayrılık vakti göz yaşlarında

ıslattıgın mendilin vardı

onu da bana uzatmıştın

al yolda ben kokarım

sen koklarsın diye verdiğin mendil

sen göz yaslarını kollarına döktün

durdun

bense sen kokan mendille

uzaklara doğru yola koyuldum

uzun uzun çalan tren sıren sesiyle

ayrıldık

bir daha hiç kesişmedi yollarımız

ani defterimi her okudugumda

son Sayfa da sana rastlıyorum

sen kokan mendilin hep ayrıldığımız

gunde saklı......

t.abay

26.03.2017