odamın içi darmadağın

tavan arasında bir mutluluğun sayfaları dökülmüş dizlerimin

üzerine

vakit gece yarısından çok sonra

yatağımda sere serpe uzanmış bir kadın

ruhumdan yoksun bir halde

ve gittikçe yayılıyor yalnızlık

başucumdan  sana kadar

takvim yaprakları dalından koptukça

kelimeler bölünüyor dilimin ucunda,

söylenmeyen,

daha doğrusu söylemekten korktuğum her kelime,

yüreğimden çıkıp

duymaktan utandığım her kelime

benden korkup saklanıyor aynanın içine.