Öpünce geçmeyen,

Gözle görülmeyen yaralarımız var...

Ama anneden ama babadan yada yardan.

Canımızı yakan sesimizi kısan anılarımız var.

İlla ölmesi gerekmiyor gidenin yada yüreği yakanın.

Yaralanıyoruz işte birinden.

Hayali yara bantları yapıştırıyoruz gerçek yaralarımıza.

Bir sonraki yüreğe soruyoruz yaşanmışlıkların hesabını.

İşte o zaman kaybediyoruz.

Her sabah yeniden başlıyor hayat.

Her sabah yeniden öğreniyoruz nefes almayı.

İncir Reçeli